Sollicitatie en informatieplicht

Het verzwijgen van medische gegevens tijdens een sollicitatie kan, ook als daar niet naar wordt gevraagd, vervelende gevolgen hebben.

Het volgende geval deed zich voor. Een horecamedewerker die speciaal was aangenomen voor het verrichten van werkzaamheden in de bediening, meldde zich een week na zijn aanstelling ziek. Korte tijd later kreeg zijn werkgever inzage in een doktersverklaring en maakte daaruit op dat de medewerker tijdens zijn sollicitatie verzwegen had dat hij reeds langere tijd knieklachten had. De werkgever staakte daarop de loonbetaling en de werknemer stelde vervolgens bij de kantonrechter een vordering in tot doorbetaling van het loon.

De kantonrechter stelde vast dat er geen aanstellingskeuring had plaatsgevonden. Dit betekende echter nog niet dat de loonvordering zonder meer kon worden toegewezen. In de wet is bepaald dat een sollicitant geen informatie over zijn gezondheid hoeft te verschaffen die voor de uitoefening niet relevant is. In dit geval ging het echter om medische beperkingen die de medewerker in de uitoefening van functie hinderden en waarvan hij wist of redelijkerwijs had moeten weten dat de beperkingen van belang waren. De rechter was van mening dat het verzwijgen van een voor de functie relevante medische beperking, ook als daar niet naar wordt gevraagd, in beginsel dient te leiden tot verlies van de loonaanspraak. In een zogenaamd tussenvonnis besliste de kantonrechter vervolgens dat de werknemer moest bewijzen dat hij bij zijn sollicitatie niet wist of redelijkerwijs had moeten begrijpen dat hij ongeschikt was voor het werk waarvoor hij solliciteerde. Bij eindvonnis oordeelde de rechter dat de werknemer niet in zijn bewijsopdracht was geslaagd en wees derhalve de loonvordering af.